House of Cards (Season 4) – Κριτική Σειράς

Το να βλέπεις ολόκληρες σεζόν από σειρές το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, γνωστό στην Καρδίτσα ως binge-watching, είναι το νέο μαύρο. Ξέρεις ότι μια σειρά είναι καλή όταν στις τρεις τα ξημερώματα πρέπει να δεις το επόμενο επεισόδιο (γεια σου, τέταρτη σεζόν του Homeland). Ξέρεις ότι μια σειρά δεν είναι καλή όταν στις τρεις τα ξημερώματα κάνεις βόλτες στο twitter της Μαίρης Συνατσάκη (γεια σου, τρίτη σεζόν του Homeland). Τι γίνεται όμως όταν την μια μέρα βλέπεις την ανατολή του ήλιου και την άλλη έχεις μπει στην σελίδα του πρώην της πρώην σου στο facebook; Βλέπεις την τέταρτη σεζόν του House of Cards, αυτό γίνεται.

hoc3

Η σειρά ακολουθεί τον Πρόεδρο Frank Underwood και την Πρώτη Κυρία Claire Underwood να παλεύουν για να μείνουν μαζί, μετά τις εξελίξεις της τρίτης σεζόν. Παράλληλα, έρχονται εκλογές κι ο Underwood πρέπει να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών. Κι αν τα καταφέρει, θα έχει να αντιμετωπίσει τον πολλά υποσχόμενο εκλεκτό του αντίπαλου κόμματος, που είναι το μεγάλο φαβορί. Από τις δολοπλοκίες και τις κρυφές συμφωνίες μέχρι τις σπουδαίες μάχες σε συνέδρια και τηλεοπτικά ντημπέητ, έχουμε την κλασική συνταγή του House of Cards: σχέσεις πολιτικές κι ερωτικές αποτελούν μια παρτίδα σκάκι στην οποία κάθε επιλογή χαρίζει τον παράδεισο ή την καταστροφή, γιατί έτσι θέλει ο Πρόεδρος και οι συν αυτώ. Και μόλις κερδίζεται μια μικρή μάχη, προκύπτει μια μεγαλύτερη. Η κύρια διαφορά με τις προηγούμενες σεζόν έγκειται στην αναβάθμιση της συζύγου του Προέδρου σε ισάξιο συνομιλητή και υπολογίσιμο αντίπαλο του. Η Claire γίνεται ο πυρήνας της σειράς και κλέβει την παράσταση.

Ένα πολιτικό θρίλερ τέτοιου επιπέδου χρειάζεται να κάνει κάποια πράγματα καλά: ένταση και κλιμάκωση στην πλοκή, ρεαλισμό και οξυδέρκεια στο υπόβαθρο, χαρακτήρες και διαλόγους που μια απλή συζήτηση να μοιάζει με επική μάχη των Avengers και σκηνοθεσία κινηματογραφικού επιπέδου με ρυθμό μυθιστορήματος. Κι αν θέλει να λέγεται αριστούργημα, αποτελεί και σπουδή πάνω στο πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής της (γεια σου, Show Me A Hero). Η τέταρτη σεζόν του House of Cards πληροί κάποιες από αυτές τις απαιτήσεις, αλλά όχι όλες.

Στα θετικά της σειράς συγκαταλλέγεται η υποδειγματική, καθηλωτική ερμηνεία της Robin Wright ως Claire Underwood και των υπόλοιπων χαρακτήρων -τόσο σε κύριους όσο και δευτερεύοντες ρόλους. Η μητέρα της Claire, ο κειμενογράφος του Frank και ο τέως μάγειρας Freddy δίνουν ρεσιτάλ. Η σκηνοθεσία παραμένει στα υψηλά επίπεδα που της κληροδότησε ο David Fincher και οι διάλογοι είναι κοφτεροί σαν αλυσοπρίονο που τεμαχίζει πλαστελίνη. Η ένταση κλιμακώνεται όσο εξελίσσεται η πλοκή και η τοποθέτηση σε ένα τόσο οικείο πλαίσιο (εκλογές στην Αμερική, ISIS και NSA) ανεβάζει τις προσδοκίες. Κι εκεί αρχίζει να χάνεται το παιχνίδι.

hoc1

Ο Frank Underwood του Kevin Spacey είναι υπέροχος ως ένας σύγχρονος Ριχάρδος Γ’, αν και σε σημεία μοιάζει με καρικατούρα. Δυστυχώς, έχει να αντιμετωπίσει καταστάσεις που δεν είναι καθόλου μα καθόλου ρεαλιστικές. Η σειρά ποτέ δεν έβριθε αληθοφάνειας αλλά πλέον δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα. Με τόσες βολικές ήττες για αδύναμους αντιπάλους που πάντα υποπίπτουν σε μοιραία λάθη, η σειρά περιέχει τόση πλοκή που καταλήγει σαπουνόπερα. Είναι εντυπωσιακή από κάθε άποψη και τεχνικά άρτια, αλλά σε κάθε επεισόδιο αναρωτιέσαι αν αλήθεια μπορεί να συμβεί αυτό που βλέπεις. Από κλασικό μυθιστόρημα γίνεται best seller βιβλίο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τα best seller είναι αυτά που γυρνάς σελίδες μέχρι να τα τελειώσεις, αλλά δεν σου προσφέρουν κάτι πέρα από σκότωμα ώρας. Πιθανότατα, οι δημιουργοί επιδιώκουν το αντίστοιχο ενός άρλεκιν κι όχι τα Σταφύλια της Οργής, αλλά δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Ακόμα ένα σημείο που δεν κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η χρήση οραμάτων και παραισθήσεων σε σχετικά μεγάλη έκταση (αν και η επανεμφάνιση χαρακτήρων από προηγούμενες σεζόν είχε κάποιο ενδιαφέρον).

Συμπερασματικά, η τέταρτη σεζόν αυτού του δράματος είναι σαν να τρως γύρο σε ρεστοράν. Ωραίο περιβάλλον, φοβερά σερβίτσια, καταπληκτική εξυπηρέτηση αλλά τρως γύρο. Πεντανόστιμος γύρος, αλλά είναι γύρος, όχι καλοψημένο μοσχαρίσιο φιλέτο. Και μου αρέσει ο γύρος. Στο ρεστοράν όμως πάω για την μπριζόλα που θα έφτιαχνε ο Freddy στην πρώτη σεζόν και θα έγλειφα τα δάχτυλα μου. Έτσι κι αυτός ο κύκλος του House of Cards, είναι πολύ καλή επιλογή για όποιον θέλει να δει μια ιστορία γεμάτη απρόβλεπτες εξελίξεις κι απίστευτες ανατροπές με εκλογές στο υπόβαθρο, αλλά δεν ενδείκνυται για όσους θέλουν ένα σοβαρό, πολιτικό δράμα που προσφέρει τροφή για σκεψή. Γύρος ή μπριζόλα; Είναι εύκολο να μαντέψει κανείς τι θα διάλεγε ο Πρόεδρος Frank Underwood.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

itsfun

Advertisements