How to Get Away with Murder (Season 2) – Κριτική Σειράς

htgawm

To Σεπτέμβριο του 2014, η γνωστή παραγωγός Shonda Rhimes (Scandal, Grey’s Anatomy) μας εισήγαγε στον κόσμο της νομικής και δικαστικής “διαστροφής”, μέσα από την αμφίλογη σειρά How to Get Away with Murder (HTGAWM). Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δεύτερη σεζόν της σειράς, η οποία πήρε και επισήμως το “οκ” για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Ας δούμε αρχικά την υπόθεση. Η έγχρωμη μεγαλοδικηγόρος/καθηγήτρια πανεπιστημίου Άναλιζ Κίτινγκ (Viola Davis) και μια ομάδα φοιτητών της, οι οποίοι επιλέγονται από αυτήν ως βοηθοί της, βρίσκονται μπλεγμένοι σε μια δολοφονία, την οποία προσπαθούν να σκεπάσουν με κάθε τρόπο και ψέμα, ενώ ταυτόχρονα ασχολούνται με την υπεράσπιση των όχι και τόσο αθώων πελατών του δικηγορικού γραφείου της Άναλιζ. Οι σχέσεις μεταξύ τους, αλλά και με άλλους χαρακτήρες της σειράς – όπως οι προσωπικοί βοηθοί της δικηγόρου, κάποιοι πελάτες και πολλοί ακόμα- αν και σε πρώτη φάση φαίνονται ρηχές και τυχαίες, με την πάροδο του χρόνου γίνονται όλο και πιο περίπλοκες. Ένα είναι το σίγουρο: η γνωριμία με την Άναλιζ θα τους αλλάξει μια για πάντα τη ζωή. Καθώς προχωράει η σειρά, ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Και οι δύο σεζόν περιλαμβάνουν πολλά “flashbacks” στο χρόνο: η βασική υπόθεση ξετυλίγεται βήμα βήμα μέσα από την σταδιακή αποκάλυψη του βασικού εγκλήματος, της “μοιραίας νύχτας” θα μπορούσαμε να πούμε, η οποία νύχτα είναι διαφορετική για την κάθε σεζόν. Το μεγάλο μειονέκτημα αυτής της σκηνοθετικής άποψης είναι ότι, αν ο θεατής δεν δει με προσοχή τα γεγονότα που εκτυλίσσονται κάθε φορά, στο τέλος μπερδεύεται και μένει με πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κενά.

ABC's "How to Get Away with Murder" - Season One
Η Viola Davis ως Annalise Keating, ABC Television Network. (Mitchell Haaseth/ABC via Getty Images)

Αναμφισβήτητα, το μεγαλύτερο χαρτί της σειράς είναι η συγκλονιστική ερμηνεία της Davis. Ενσαρκώνει με καθηλωτικό τρόπο την εξωτερικά μεθοδική και σκληρή μεγαλοδικηγόρο και  εσωτερικά προδομένη, θυμωμένη, μετανιωμένη και αποτυχημένη σύζυγο/γυναίκα/μητέρα. Η Davis κέρδισε επάξια μια σειρά διακρίσεων για την ερμηνεία της αυτή, καθώς δεν διστάζει να τσαλακωθεί, να εμφανιστεί χωρίς ίχνος μακιγιάζ, ενώ στα πλαίσια αυτού του ρόλου έχει δώσει κάποιες από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας της.

Πέρα όμως από την εκπληκτική Davis, η σειρά δεν έχει να επιδείξει άλλες μεγάλες ερμηνείες. Ίσως και για αυτό το λόγο επιστρατεύονται πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν και να λείπουν. Και το μεγαλύτερο αυτών είναι η έμφαση στη σεξουαλικότητα. Οι πρωταγωνιστές εμπλέκονται σε κάθε μορφή σχέσεων: ετεροφυλόφιλες και ομοφυλόφιλες. Οι σεξουαλικές σκηνές προσπαθούν να καλύψουν κάθε γούστο, αφού κάθε πιθανή εκδοχή υπάρχει: γυναίκας με άντρα, άντρας με άντρα, γυναίκας με γυναίκα. Η Άναλιζ, ως ιδιαίτερος χαρακτήρας και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, εμφανίζεται πότε ετεροφυλόφιλη και πότε ομοφυλόφιλη. Εκτός από τη σεξουαλική πτυχή, η σειρά αγγίζει και ποικίλα κοινωνικά ζητήματα, όπως την υιοθεσία, το ρατσισμό, την ηθική πλευρά της νομικής, τη μητρότητα, τη μοιχεία, την αιμομιξία και ούτω καθεξής.

Αυτοκτονίες, εκβιασμοί, δολοφονίες, δολοπλοκίες, ερωτισμός, βία, σεξ, δύναμη, είναι μια σειρά που προσπαθεί να καλύψει πολλές διαστάσεις. Ακουμπώντας με μυθοπλαστικό τρόπο στον επίσης αμφιλεγόμενο τρόπο που ασκείται η δικαιοσύνη από δικηγόρους και δικαστικούς, η σειρά στην πρώτη σεζόν άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, καθώς το μυστήριο που υπήρχε από το πρώτο επεισόδιο ήταν για δυνατούς λύτες. Στη δεύτερη σεζόν η σειρά δεν είχε την ίδια δυναμική, καθώς είχε πολλά σεναριακά κενά και λάθη.

Παρόλα αυτά όμως, δεν παύει να είναι μία πολύ καλή σειρά μυστηρίου και δράματος και σίγουρα από τις πιο δυνατές σειρές των τελευταίων ετών.

 

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

itsfun

Advertisements