Hardcore Henry

Το «Hardcore Henry» είναι μία ταινία για όλη την οικογένεια. Απευθύνεται σε μεγάλο εύρος κοινού. Γιατί ποιος δεν θέλει να δει μία ταινία γεμάτη δολοφονίες, υπερβολικά υπερβολική βία από υποκειμενικό πλάνο; Ο Ιliya Naishuller μας προσφέρει το νέο video game της Pixar.

Ελπίζω και οι τρεις μου αναγνώστες να κατάλαβαν ότι η παραπάνω παράγραφος αποτελεί μία ωδή στην ειρωνεία. Αν όχι, ας τοποθετήσω ένα προειδοποιητικό μήνυμα εδώ πέρα. ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ, ΝΑ ΖΑΛΙΖΕΣΤΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΡΕΤΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΠΟΥ. Είναι μια ταινία για τους φαν του Tarantino που δεν τους αρέσει το πολύ μπλα-μπλα, οι φόροι τιμής σε άλλους σκηνοθέτες και ο τρίποδας.

Ο Henry ξυπνά μέσα σε ένα εργαστήριο χωρίς μνήμη, φωνή και 2 άκρα. Η γυναίκα του που τυγχάνει να είναι και επιστήμονας του προσθέτει χέρι και πόδι, πληροφορεί αναίσχυντα αυτόν κι εμάς σχετικά με την πλοκή της ταινίας, ένας κακός την απαγάγει και ο Henry τον κυνηγά με τα βιονικά του άκρα και τις ικανότητες parkour που διαθέτει, όπως κάθε ανδροειδές που σέβεται τον εαυτό του και συναντώ κάθε Τρίτη στη λαϊκή να αγοράζει ελαιόλαδο για τις αρθρώσεις του. Το tagline της ταινίας βρωμάει 80’s ταινία δράσης: «Πρώτα τον κάνανε επικίνδυνο και μετά το νευρίασαν». Ανέβασα τόση τεστοστερόνη που έβγαλα τρίχες στις πατούσες μου.

Πρόκειται για μία ταινία που ήρθε από το πουθενά. Ένας σκηνοθέτης βίντεο κλιπ έκανε ένα μουσικό βίντεο με P.O.V δράση, εν ονόματι «Biting elbows». Κάποιος είδε το βίντεο και είπε «ας το κάνουμε ταινία». Αρχικά ο Naishuller αρνήθηκε καθώς φοβήθηκε ότι κάτι τέτοιο θα χαρακτηριστεί ως ένα βιντεοπαιχνίδι, αλλά έπειτα πείστηκε και μέσω εισφορών του κοινού (crowd funding), έκανε πραγματικότητα μία ταινία για τους φαν των βιντεοπαιχνιδιών.

 

Hardcore-Henry

 

Όσον αφορά τα τεχνικά θέματα, το «Hardcore Henry» είναι μία μοναδική ταινία. Αυτό δεν την καθιστά καλή. Είναι το μόνο φιλμ δράσης γυρισμένο εξολοκλήρου από την υποκειμενική οπτική του πρωταγωνιστή. Κι άλλες, παλαιότερες ταινίες δοκίμασαν αυτήν την τεχνική, αλλά για μικρότερες σκηνές. Το συγκεκριμένο εγχείρημα σε βάζει στη θέση του οδηγού που δεν οδηγάει. Δηλαδή σε κάνει οδηγό ενός Tesla. Χρησιμοποιήθηκαν GoPro κάμερες, τοποθετημένες μαγνητικά στα κράνη των ηθοποιών. Η ιδέα είναι μεγαλόπνοη και η εκτέλεση καλύτερη από αυτό που περίμενα. Τα stunts, οι χορογραφίες και τα εφέ είναι εξαιρετικά, αν εξαιρέσεις μία δύο σκηνές όπου οι εκρήξεις είναι λίγο πιο ψεύτικες από τις ελπίδες και τα όνειρά μου. Ειδική μνεία στους 12 διαφορετικούς ανθρώπους που έπαιξαν τον Henry. Οι πιο δύσκολες σκηνές γυρίστηκαν με 2 κασκαντέρ με εξειδίκευση στο parkour˙ τον Andrey Dementyev και Sergey Valyolev. Μύρισε Ρωσία. Πάω να πιω λίγη βότκα και να φάω το borsch μου.

Η σκηνοθεσία είναι καλή και κακή ταυτόχρονα. Ο ρώσος σκηνοθέτης καταφέρνει να πει μία ιστορία με βουβό πρωταγωνιστή, να συντονίσει μεγάλες σκηνές δράσης και να διατηρεί το κοινό στον ρόλο του άπραγου video gamer. Επίσης καταφέρνει να μην παίρνει σοβαρά αυτό που κάνει και επιτρέπει στο δημιούργημα του να διατηρεί καλή αίσθηση χιούμορ, χρησιμοποιώντας μουσική, εφέ και χορογραφία μαζί με εξαιρετικό timing. Παρόλα αυτά, η κάμερα κουνιέται εμετικά πολύ, καθιστώντας ορισμένα σημεία δυσνόητα και εκνευριστικά ιλιγγιώδη. Στόχος του Naishuller ήταν μία ταινία παθητικής, εικονικής πραγματικότητας και το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό. Σα να παίρνεις τρενάκι σε λούνα παρκ γεμάτο ανδροειδή που θέλουν να σε δολοφονήσουν.

Οι αδυναμίες τούτου του εγχειρήματος έχουν να κάνουν με την πλοκή. Η σιωπή του πρωταγωνιστή τροφοδοτεί μία κακή υπερέκθεση πληροφοριών από τους υπόλοιπους χαρακτήρες σε βαθμό που δίνει την εντύπωση ότι ο δημιουργός υποτιμά τη νοημοσύνη των θεατών. To Hardcore Henry μοιάζει με παιχνίδι υπολογιστή και μετά από ένα σημείο γίνεται ένα. Αρχίζει να επαναλαμβάνεται και μοιάζει με διαφορετικά επίπεδα από ένα first person shooter. Η ιστορία καταρρέει όσο πλησιάζουμε προς το τέλος και γίνεται επαναλαμβανόμενη και κουραστική.

 

hardcore_henry

 

Η υποκριτική δεν είναι κεντρικό στοιχείο της ταινίας. Ο πρωταγωνιστής απλώς τρέχει, δέρνει και ανασαίνει. Οι εχθροί του είναι άψυχα ανδροειδή και ο βασικός του ανταγωνιστής παρότι ξεκινάει ως απειλητικός και πανίσχυρος, καταλήγει σε αδιάφορο, συνηθισμένο κακό που αποσκοπεί σε παγκόσμια κυριαρχία. Ο ένας και μοναδικός ηθοποιός που αξίζει εύσημα, βραβεία και κουβαλάει την ταινία μαζί με τα εφέ και τα ακροβατικά είναι ο Sharlto Copley. Γνωστός από την ταινιάρα «Distict 9» και από το «Chappie» του Blompkamp, αποδεικνύει πόσο ωραίος ηθοποιός είναι. Αλλάζει μεταμφιέσεις, χαρακτήρες και προφορές από σκηνή σε σκηνή και προσδίδει πολύ χιούμορ και ζωντάνια σε μία ήδη αστεία και ενεργητική ταινία.

Εν τέλει, το «Harcore Henry» είναι οπτικά ενδιαφέρουσα δουλειά με προβλήματα στην πλοκή, στο ρυθμό και στους χαρακτήρες.  Ταυτόχρονα όμως εισάγει νέες ιδέες στον κινηματογραφικό χώρο. Το Matrix εγκαθίδρυσε την τεχνική bullet time και ίσως το Hardcore Henry καθιερώσει την τεχνική P.O.V. Ίσως και όχι. Κατ’ εμέ, αξίζει να την δεις, αλλά όχι να την πληρώσεις.

ΤΕΛΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ:

dvd


Advertisement

Advertisements